ARM Research Blog

Stelios’ research blog

Archive for February 16th, 2010

Το επιγραφικό μουσείο συνομιλεί (;) με τη γειτονιά του

leave a comment »

Τι είναι το Επιγραφικό Μουσείο και πού ακριβώς βρίσκεται; Είναι τα μουσεία νησίδες ή αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους; Πότε η επαφή με το κοινό γίνεται συμμετοχή και διάδραση; Με αφετηρία τέτοιου είδους ερωτήματα, το Επιγραφικό Μουσείο ανοίγει έναν διάλογο με τη γειτονιά και την τοπική κοινωνία”…

Με μια τέτοια προγραμματική δήλωση είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντισταθείς στη συμμετοχή στις εκδηλώσεις, που διοργάνωσε το Επιγραφικό Μουσείο στο κτήριο του στην οδό Τοσίτσα την περασμένη εβδομάδα.

Φώτα, μουσικές, παραμύθια, δωρεάν ημερολόγια με τους αττικούς μήνες, ωραία εκπαιδευτικά με ζωντανή αναπαραγωγή αρχαίας μουσικής, μπισκότα φτιαγμένα με αρχαία συνταγή, μια χλιαρή ταινία για τη ζωή του Ν. Λαπαθιώτη αλλά και ενδιαφέροντα οπτικά installations ήταν κάποια από τα πράγματα που είδαν όσοι πήγαν στο μουσείο την Παρασκευή 05.02.2010. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να πάω και την επόμενη, οπότε τα παρακάτω βασίζονται στην εμπειρία αυτής της πρώτης ημέρας.

Ομολογώ ότι ήταν μια εντυπωσιακή κίνηση, από αυτές που θα έπρεπε να θεωρούνται δεδομένες, αλλά σπάνια εμφανίζονται στην αθηναϊκή πραγματικότητα. Πόσω μάλλον όταν προέρχεται από το κρυμμένο και παραγκωνισμένο Επιγραφικό Μουσείο, που αδικείται λόγω της στριφνής παρουσίασης του υλικού του αλλά και γειτνίασης με το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και τους 2.000.000 επισκέπτες του το χρόνο.

Ποιος όμως ο στόχος; Από το δελτίο τύπου μαθαίνουμε πώς σκοπός της εκδήλωσης είναι η «παρουσία», η «συμμετοχή», η «αλληλεπίδραση» του κοινού με το μουσείο, δηλαδή ένα «θεωρητικό» και «πρακτικό» ««άνοιγμα» του μουσείου σε έναν διάλογο με την τοπική κοινωνία και τη γειτονιά» του. Όλα αυτά πολύ καλά. Ταυτίζονται άλλωστε με τάσεις και πρακτικές σε διεθνές επίπεδο, που στοχεύουν σε ανθρωποκεντρικά και όχι αντικειμενοκεντρικά happenings και εκθέσεις. Να στήνεις δηλαδή μια ερμηνεία και μια αφήγηση των ευρημάτων σου, που να απευθύνεται στο ευρύ κοινό και όχι σε ειδικούς, και να καλείς τον κόσμο να δει από τη δική του σκοπιά τις αρχαιότητες, ως κάτι εύκολα κατανοητό και πιθανά οικείο στο μέλλον.

Και αν είναι -σχετικά- εύκολο να ανοίξεις τις πόρτες ενός μουσείου (που κατά τις υπόλοιπες ημέρες είναι αμπαρωμένο και πρέπει να χτυπήσεις το κουδούνι για να σου ανοίξουν οι φύλακες) πόσο πραγματοποιήσιμο είναι να φέρεις κοντά και μέσα σε αυτό την «τοπική κοινωνία και τη γειτονιά»; Και μετά σε αυτό πόσο δυσκολότερη είναι η συμμετοχή της, ειδικά όταν μιλάμε για μια γειτονιά ‘δύσκολη’, όπως χαρακτηρίζει λακωνικά την οδό Τοσίτσα, το δελτίο τύπου.

Read the rest of this entry »