Συμφωνώ με όλες τις προτάσεις. Βρίσκω όμως εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την 6η και αμέσως μετά την 7η. Θεωρώ πώς πρέπει πια να αναπτυχθεί ένα κοινοτικό συναίσθημα, η έννοια του δικαιώματος αλλά και της υποχρέωσης, η έγνοια για τη γειτονιά, για αυτό που είναι ακριβώς έξω από το σπίτι μας. Οι καταστάσεις στις σύγχρονες πόλεις απαιτούν άλλη υπευθυνότητα και εγρήγορση.
Όπως όλα δείχνουν το κράτος μας τελείωσε. Μόνο οι πρωτοβουλίες των πολιτών μπορούν να δώσουν μια πνοή. Η αυτοοργάνωση. Και αυτό έχει αρχίσει να συμβαίνει. Νομίζω πως αυτή είναι η πραγματική κοινωνία των πολιτών….
Ο Καρυωτάκης λέει κάπου “τον ίδιο δρόμο παίρνουμε / καθένας μοναχός”.
Είμαστε μακριά ακόμα από το να κάνουμε τις συλλογικότητες μέρος της καθημερινότητας μας, είναι και η κουλτούρα του Έλληνα(ρα), που έχει τη σύγκρουση εύκολη και βλέπει παντού εχθρούς.
Μικρά και απλά βήματα μάλλον χρειαζόμαστε, ενσυνείδητα όμως. Να μιλάμε, να τα βρίσκουμε, κάθε μέρα μια μικρή επανάσταση.
Θα ψήφιζα με κλειστά τα μάτια…
Τί καλά που θα ταν..
Συμφωνώ με όλες τις προτάσεις. Βρίσκω όμως εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την 6η και αμέσως μετά την 7η. Θεωρώ πώς πρέπει πια να αναπτυχθεί ένα κοινοτικό συναίσθημα, η έννοια του δικαιώματος αλλά και της υποχρέωσης, η έγνοια για τη γειτονιά, για αυτό που είναι ακριβώς έξω από το σπίτι μας. Οι καταστάσεις στις σύγχρονες πόλεις απαιτούν άλλη υπευθυνότητα και εγρήγορση.
Όπως όλα δείχνουν το κράτος μας τελείωσε. Μόνο οι πρωτοβουλίες των πολιτών μπορούν να δώσουν μια πνοή. Η αυτοοργάνωση. Και αυτό έχει αρχίσει να συμβαίνει. Νομίζω πως αυτή είναι η πραγματική κοινωνία των πολιτών….
Nikoletta
November 19, 2010 at 7:32 am
Ο Καρυωτάκης λέει κάπου “τον ίδιο δρόμο παίρνουμε / καθένας μοναχός”.
Είμαστε μακριά ακόμα από το να κάνουμε τις συλλογικότητες μέρος της καθημερινότητας μας, είναι και η κουλτούρα του Έλληνα(ρα), που έχει τη σύγκρουση εύκολη και βλέπει παντού εχθρούς.
Μικρά και απλά βήματα μάλλον χρειαζόμαστε, ενσυνείδητα όμως. Να μιλάμε, να τα βρίσκουμε, κάθε μέρα μια μικρή επανάσταση.
Stelios Lekakis
March 29, 2011 at 1:37 pm